حقوق حضانت به معنای تربیت و نگاهداری از کودک است که شامل حمایت جسمی ‏و روحی از وی می باشد.

این امر حق و تکلیف پدر و مادر است. در صورت ‏فوت یکی از پدر و مادر حضانت طفل با آن که زنده است

خواهد بود و در ‏صورت جدایی پدر و مادر، مادر تا سن 7 سالگی اولویت دارد خواه فرزند ‏دختر باشد

یا پسر و پس از آن با پدر است مگر در صورتی که مصلحت طفل ‏طور دیگری اقتضا کند. ‏هیچ یک

از پدر و مادر حق ندارند در مدتی که حضانت طفل به عهده آنها ‏هاست از نگاهداری او امتناع کنند.

حقوق حضانت در صورت امتناع یکی از آن ها، دادگاه ‏نگهداری طفل را به هر یک از ابوین که حضانت

به عهده اوست الزام می کند

و در صورتی که الزام ممکن یا موثر نباشد، حضانت را به خرج پدر و هر گاه ‏پدر فوت شده باشد

به خرج مادر تأمین می کند. ‏

حق حضانت

اگر مادر در مدتی که حضانت با اوست، شوهر کند، حق حضانت با پدر ‏خواهد بود.

عدم انجام تکالیف حضانت نیز جرم محسوب می شود و دارای ‏مجازات جزای نقدی است.

‏هر گاه دادگاه تشخیص دهد توافقات راجع به ملاقات، حضانت، نگهداری و ‏سایر امور مربوط به طفل

برخلاف مصلحت اوست یا در صورتی که مسئول ‏حضانت از انجام تکالیف حضانت خودداری کند

و یا مانع ملاقات طفل تحت ‏حضانت با اشخاص ذی حق شود، می تواند در خصوص اموری از قبیل

‏واگذاری امر حضانت به دیگری یا تعیین شخص ناظر با پیش بینی حدود ‏اختیارات وی با رعایت مصلحت

طفل تصمیم مقتضی اتخاذ کند. ‏رعایت غبطه و مصلحت کودکان و نوجوانان در کلیه تصمیمات دادگاه ها

و ‏مقامات اجرایی الزامی است. ‏اگر پدر و مادر هر دو فوت کرده باشند، حضانت با جد پدری (پدربزرگ) طفل

‏خواهد بود و هر گاه او نیز فوت کرده باشد با وقتی تعیین شده از طرف پدر ‏یا جدپدری است و هر گاه او هم

نباشد با قیمی است که دادگاه تعیین می کند.

برای بهتر انجام گرفتن روند کاری با یک وکیل خانواده مشورت نمایید.

‏به هر حال در تمامی این موارد دادگاه می تواند بر اساس مصحلت طفل، ‏حضانت را به شخص دیگری بدهد. ‏

اشتراک گذاری این صفحه در شبکه های اجتماعی